Noclegi w górach

żeby się czegoś domyślał. Znam Miłaszewicza jak siebie , sekret między nami dwóma tak pewny, jakby leżał o sto sążni pod ziemią. Więc tandem w starym piecu djabeł na dobre podpalił. A panna bodaj sobie z podtatusiałego adonisa dworuje... Zresztą Bógże to wie, sądzi siebie ubożuchną, nie ma więc nadziei wyjść za mąż, a tu się jej nadarza człek majętny i konsyderowany, można się odważyć, gdy ma serce jak się zdaje wolne. Zobaczymy. —
Nie zwlekając udał się następnego dnia do swojego kuma i po krótkim wstępie formalnie rozpoczął swatowstwo.
P. Rafał odpowiedział, ze nie miałby konkurentowi nic do zarzucenia, gdyby nie to , że trochę już podeszłego wieku, a bardziej jeszcze że jurysta.
Ostatni ten zarzut dotknął Dybalewicza, przerwał więc z żywością, w te słowa:
— A coż stąd że jurysta ? Ja sam przecie zaliczam siebie do rzędu prawników, i wcale się tego nie wstydzę.
— Wybacz szanowny kumie, nie wiedziałem.
— Masz-ci go, nie wiedziałeś! A nazywasz mię przecie rejentem? Myslisz może żem drążkowy ?— Mylisz się, bom ja aktualny sądów podkomorskich rejent, kredensowany przez nieboszczyka podkomorzego Siesickiego, assystowałem granicznej kondenscencji; to znaczy, żem jurystykę praktykował; a przecie, a przecię uchodzę, spodziewam się, za uczciwego człeka, w oczach choćby samego waszmość pana? —
I tak się starowina rozchodził, tak się dąsał, i sapał, że p. Rafał pośpiesznie odwołał swój nie