Klamki ozdobne

Gdy wrota odparto, a oba weszli do sieni, Dersław się zatrzymał i tchnął, jakby mu powietrza w piersiach zabrakło. Położył rękę na ramieniu Mrukowi.
— Jeżeliś ty króla kochał jak należy — rzekł — no, to ci i jego korona droga, i Piastów krew też... i co posłyszysz, a o co się spytają, z tym się po ludziach nosić nie będziesz.
Mruk się zdziwił trochę.
— Dosyć mi na tym, że wy, panie ojcze, ze mną jesteście — odezwał się — pójdę po waszej myśli, jak się patrzy...
Wschodków na górkę po ciemku domacać się było niełatwo, począł Dersław wołać, jakby u siebie doma był.
— Żuczek, sam tu!
Za drugim huknięciem na górze się drzwi rozwarły, światło z nich potoczyło się ku nim i Dersław, opierając się na Mruku, począł, sapiąc, spinać się niewygodnymi wschodami na wyżki.
Powołany Żuczek, pacholik, z drzazgą w ręku naprędce zapaloną, czekał na nich u wnijścia. Sionka była mała naprzód, za której nieszczelnymi drzwiami wielką wrzawę głosów słychać było. Kilkanaście różnych odzywało się na przemian i głuszyło. Dersław, drzwi popchnąwszy, wszedł, prowadząc za sobą Mruka.
Izba na górce dosyć była przestronna, ale niska, tak że roślejsi goście, rękę dobrze podniósłszy, mogli belek dosięgnąć na pułapie. Ogień się palił na ogromnym kominie, z kilku kłód suchych nałożony.
Ludzi tu było pełno. Jedni na ławach siedzieli, drudzy o stół oparci stali, inni się przechadzali, rozprawiając żywo i głośno. Widać było, że swoi wszyscy nie obawiali się podsłuchu ni zdrady.
Goście to byli poważni, w większej części lat już nie pierwszych, dojrzali, z odzieży mierząc ich, dostatni, z twarzy wnosząc, nawykli rozkazywać, nie słuchać. Gdy Dersław wkroczył, obejrzeli się ciekawie ku niemu i powitali wołając:
— Otóż i on!