Biała gołąbka : poemat dramatyczny w 5 aktach - strona 96
LUCIA (płacze).
BIANCA.
Cicho, cicho, dzieciaku! (Po chwili z wysiłkiem). Lucio! Słuchaj. Ja ci coś powiem.
LUCIA (nagle uciszając się, spogląda na nią ze zdziwieniem).
Co?
BIANCA.
Takbym go chciała zobaczyć... we dnie... zbliska... Takam niespokojna... takie dziś sny straszne miałam...
LUCIA.
Więc cóż? Może pójdziesz do niego?
BIANCA (wskazuje).
Widzisz ten gąszcz? Przysięgłabym, że on tam, i gdybym tylko zaśpiewała...
LUCIA.
I ja mam sama do tego pomagać? Więc mam
BIANCA.
Cicho, cicho, dzieciaku! (Po chwili z wysiłkiem). Lucio! Słuchaj. Ja ci coś powiem.
LUCIA (nagle uciszając się, spogląda na nią ze zdziwieniem).
Co?
BIANCA.
Takbym go chciała zobaczyć... we dnie... zbliska... Takam niespokojna... takie dziś sny straszne miałam...
LUCIA.
Więc cóż? Może pójdziesz do niego?
BIANCA (wskazuje).
Widzisz ten gąszcz? Przysięgłabym, że on tam, i gdybym tylko zaśpiewała...
LUCIA.
I ja mam sama do tego pomagać? Więc mam