Bezwiedni aktorzy - strona 7
wię, o geniuszu! Czyż nie trzeba nam wzroku rysia? Odwaga. (Wpadać jak bomba do domów, przystępować do ludzi, tak jakby się ich znało, proponować łajdactwa, które zawsze przyjmują, etc.) — Pamięć. — Bystrość. — Pomysłowość (znajdywać w lot podstępy, i to za każdym razem inne, bo szpicel musi się stosować do charakteru i narowów każdego) to dar niebios. — Wreszcie Zwinność, Siła etc. Wszystkie te przymioty, panowie, wymalowane są nad bramą Gimnazjum Amoros jako godło Cnoty! Musimy posiadać to wszystko pod grozą postradania stu franków miesięcznie, jakie nam daje rząd albo też straż handlowa.
— Wygląda pan na niepospolitego człowieka — rzekł Gazonal.
Fromenteau spojrzał na prowincjonała bez odpowiedzi, bez najmniejszego wrażenia i odszedł nie skłoniwszy się nikomu. Prawdziwy rys geniuszu!
— No i cóż, kuzynie, widziałeś wcieloną policję — rzekł Leon do Gazonala.
— Działa to na mnie... przeczyszczająco — odparł zacny fabrykant, gdy Gaillard i Bixiou rozmawiali półgłosem.
— Odpowiem ci wieczór u Karabiny — rzekł głośno Gaillard i usiadł przy biurku nie widząc ani witając Gazonala.
— To impertynent! — wykrzyknął południowiec w progu.
— Jego dziennik ma dwadzieścia dwa tysiące abonentów — rzekł Leon de Lora. — To jedna z pięciu potęg obecnej chwili, nie ma czasu rano być uprzejmy ...
— Jeżeli mamy iść do Izby, aby załatwić jego proces, idźmy najdalszą drogą — rzekł Leon do Bixiou.
— Słowa, wypowiedziane przez wielkich ludzi, są niby
www.beckers.pl
pozłacane łyżeczki, z których używanie ściera pozłotę; od częstego powtarzania tracą cały blask — odparł Bixiou. — Ale dokąd idziemy?
— Tu zaraz, do naszego kapelusznika — odparł Leon. .
— Brawo! — wykrzyknął Bixiou. — Jeżeli pójdzie tak dalej, będziemy może mieli zabawny dzień.
— Słuchaj, Gazonal — rzekł Leon — pociągnę go za sznurek na twoją intencję, ale bądź poważny jak mumia egipska. Zobaczysz gratis tęgiego oryginała, człowieka, któremu ważność jego przewróciła w głowie. Dziś, mój drogi, każdy chce się, okryć sławą, a najczęściej okrywa się śmiesznością; stąd żywe karykatury, najzupełniej nowe ...
— Skoro wsyscy będą sławni, jak będzie można rozróżnić? — spytał Gazonal.
— Kto jest sławny?... Głupiec — odparł Bixiou. — Pański kuzyn ma krzyż, ja jestem dobrze ubrany i wszyscy na mnie patrzą ...
Po tej uwadze, która wyjaśni może, dlaczego wielcy ludzie polityczni nie noszą w Paryżu wstążeczki orderowej, Leon wskazał Gazonalowi wypisane złotymi czcionkami znamienite nazwisko „Vital, następca Finota, fabrykant kapeluszy" (a nie jak dawniej kapelusznik), którego reklamy przynoszą dziennikom tyle, co reklamy trzech fabrykantów pigułek lub pralinek. Jest to, co więcej, autor małej rozprawki o kapeluszach.
— Drogi panie — rzekł Bixiou pokazując Gazonalowi wspaniałą wystawę. — Vital ma czterdzieści tysięcy franków renty.
— I wciąż jest kapelusznikiem! — wykrzykną? południowiec chwytając towarzysza za ramię.
— Zobaczysz go — odparł Leon. — Potrzebujesz kapelusz, dostaniesz gratis.
— Czy pana Vital nie ma? — spytał Bixiou nie widząc nikogo za kantorem.
— Pan robi korektę w gabinecie — odparł subiekt.
— Hę?co za styl! — rzekł Leon do kuzyna. Następnie zwracając się do subiekta: — Czy będziemy mogli z nim mówić nie przerywając jego natchnienia?
— Proszę wprowadzić panów — rzekł głos. Był to głos dostojny, głos człowieka, który może być wybrany posłem, głos możny i zamożny.
I Vital raczył się ukazać osobiście, cały odziany czarno, strojny we wspaniałą koszulę, z diamentem w żabocie. Trzej przyjaciele ujrzeli ładną i młodą kobietę siedzącą przy biurku nad haftem.
Vital jest to mąż lat około czterdziestu, u którego wrodzona jowialność znikła pod naciskiem ambicji. Jest średniego wzrostu jak wszystkie bogate natury. Dość zażywny, dbały o swą osobę. Włosy na czole nieco przerzedzone, ale on podkreśla jeszcze tę łysinę, aby sobie nadać wygląd człowieka trawionego myślą. Ze sposobu, w jaki go słucha jego żona, widać, że wierzy w geniusz i dostojeństwo męża. Vital lubi artystów nie przez miłość do sztuki, ale przez koleżeństwo: uważa się za artystę niby to broniąc się przed tym tytułem szlachectwa i powiększając z umysłu dystans, iżby mu powiedziano: „Ależ pan wzniosłeś kapelusz do wysokości nauki!"
— Czy znalazł pan dla mnie nareszcie kapelusz? — rzekł pejzażysta.
— Jak to! w dwa tygodnie? — odparł Vital — i to dla pana?... Czyż dwa miesiące starczą, aby znaleźć formę, która by odpowiadała pańskiej fizjonomii? O, tu jest pańska litografia, leży tutaj, ja pana dobrze wystudiowałem! Nie zadałbym so-
— Wygląda pan na niepospolitego człowieka — rzekł Gazonal.
Fromenteau spojrzał na prowincjonała bez odpowiedzi, bez najmniejszego wrażenia i odszedł nie skłoniwszy się nikomu. Prawdziwy rys geniuszu!
— No i cóż, kuzynie, widziałeś wcieloną policję — rzekł Leon do Gazonala.
— Działa to na mnie... przeczyszczająco — odparł zacny fabrykant, gdy Gaillard i Bixiou rozmawiali półgłosem.
— Odpowiem ci wieczór u Karabiny — rzekł głośno Gaillard i usiadł przy biurku nie widząc ani witając Gazonala.
— To impertynent! — wykrzyknął południowiec w progu.
— Jego dziennik ma dwadzieścia dwa tysiące abonentów — rzekł Leon de Lora. — To jedna z pięciu potęg obecnej chwili, nie ma czasu rano być uprzejmy ...
— Jeżeli mamy iść do Izby, aby załatwić jego proces, idźmy najdalszą drogą — rzekł Leon do Bixiou.
— Słowa, wypowiedziane przez wielkich ludzi, są niby
Reklama za free:
Aranżacje wnętrz kolory
Proponujemy Aranżacje wnętrz kolory. U nas, w naszym bogatym asortymencie.www.beckers.pl
— Tu zaraz, do naszego kapelusznika — odparł Leon. .
— Brawo! — wykrzyknął Bixiou. — Jeżeli pójdzie tak dalej, będziemy może mieli zabawny dzień.
— Słuchaj, Gazonal — rzekł Leon — pociągnę go za sznurek na twoją intencję, ale bądź poważny jak mumia egipska. Zobaczysz gratis tęgiego oryginała, człowieka, któremu ważność jego przewróciła w głowie. Dziś, mój drogi, każdy chce się, okryć sławą, a najczęściej okrywa się śmiesznością; stąd żywe karykatury, najzupełniej nowe ...
— Skoro wsyscy będą sławni, jak będzie można rozróżnić? — spytał Gazonal.
— Kto jest sławny?... Głupiec — odparł Bixiou. — Pański kuzyn ma krzyż, ja jestem dobrze ubrany i wszyscy na mnie patrzą ...
Po tej uwadze, która wyjaśni może, dlaczego wielcy ludzie polityczni nie noszą w Paryżu wstążeczki orderowej, Leon wskazał Gazonalowi wypisane złotymi czcionkami znamienite nazwisko „Vital, następca Finota, fabrykant kapeluszy" (a nie jak dawniej kapelusznik), którego reklamy przynoszą dziennikom tyle, co reklamy trzech fabrykantów pigułek lub pralinek. Jest to, co więcej, autor małej rozprawki o kapeluszach.
— Drogi panie — rzekł Bixiou pokazując Gazonalowi wspaniałą wystawę. — Vital ma czterdzieści tysięcy franków renty.
— I wciąż jest kapelusznikiem! — wykrzykną? południowiec chwytając towarzysza za ramię.
— Zobaczysz go — odparł Leon. — Potrzebujesz kapelusz, dostaniesz gratis.
— Czy pana Vital nie ma? — spytał Bixiou nie widząc nikogo za kantorem.
— Pan robi korektę w gabinecie — odparł subiekt.
— Hę?co za styl! — rzekł Leon do kuzyna. Następnie zwracając się do subiekta: — Czy będziemy mogli z nim mówić nie przerywając jego natchnienia?
— Proszę wprowadzić panów — rzekł głos. Był to głos dostojny, głos człowieka, który może być wybrany posłem, głos możny i zamożny.
I Vital raczył się ukazać osobiście, cały odziany czarno, strojny we wspaniałą koszulę, z diamentem w żabocie. Trzej przyjaciele ujrzeli ładną i młodą kobietę siedzącą przy biurku nad haftem.
Vital jest to mąż lat około czterdziestu, u którego wrodzona jowialność znikła pod naciskiem ambicji. Jest średniego wzrostu jak wszystkie bogate natury. Dość zażywny, dbały o swą osobę. Włosy na czole nieco przerzedzone, ale on podkreśla jeszcze tę łysinę, aby sobie nadać wygląd człowieka trawionego myślą. Ze sposobu, w jaki go słucha jego żona, widać, że wierzy w geniusz i dostojeństwo męża. Vital lubi artystów nie przez miłość do sztuki, ale przez koleżeństwo: uważa się za artystę niby to broniąc się przed tym tytułem szlachectwa i powiększając z umysłu dystans, iżby mu powiedziano: „Ależ pan wzniosłeś kapelusz do wysokości nauki!"
— Czy znalazł pan dla mnie nareszcie kapelusz? — rzekł pejzażysta.
— Jak to! w dwa tygodnie? — odparł Vital — i to dla pana?... Czyż dwa miesiące starczą, aby znaleźć formę, która by odpowiadała pańskiej fizjonomii? O, tu jest pańska litografia, leży tutaj, ja pana dobrze wystudiowałem! Nie zadałbym so-
Oznaczenia: Aranżacje wnętrz kolory