Opony Matador

całemi dniami; doszło do tego, że raz lub dwa razy ledwie na tydzień widywali się z sobą.
To wystarczało Lebickierau.
Edmund z synowskiego obowiązku jedynie odwiedzał ojca; czynił to wszelako z coraz większym przymusem, im lepiej go poznawał i czem bardziej krytycznem okiem przyglądał mu się zblizka.
Przekonał się też rychło, że oprócz jednego związku krwi, nic ich absolutnie z sobą nie zbliżało i nie łączyło; przeciwnie, wszystko niemal rozdzielało i odsuwało od siebie.
Nie mieli z sobą o czem rozmawiać, odkąd unikać im przyszło dwóch tematów, rodzinnych i społecznych, jako najdrażliwszych dla nich obu.
Pierwszych nie poruszał Sokolik nigdy na wyraźną prośbę siostry, a drugie doprowadzały do formalnych sprzeczek i przykrych starć pomiędzy nim a ojcem, naprężając i tak dość drażliwy ich stosunek.
Lebicki zmiarkowawszy, że na punkcie partyi i roboty programowej syn jego zajmuje krańcowo przeciwne mu stanowisko, zaniechał swoich szyderczych i zgryźliwych dowcipów i przymówek, ale od czasu do czasu próbował w sposób niby gruntowny i mentorski nawracać Edmunda na swoje przekonania.
— Jesteś młodzieńcem dojrzałym — mówił