Komfortowe pokoje w zakopanem

pogłębiała się miłość i współczucie dla losu matki.
Lebicki udawał, że tego nie spostrzega, ale instynktownie odgadywał, co o nim myśli ta spokojna na pozór, uległa i zrównoważona dziewczyna, wychowana od kolebki do innego życia, a skazana teraz przez jego lekkomyślność na los rozbitka i ofiary.
Położenie, w którem się znalazł, uczyniło go bezradnym; przez jakiś czas bawiło go to mniemane bohaterstwo Ikara, upadłego z podobłocznych wyżyn z opalonemi skrzydła mi, ale świadomość swej bezradności pomimo przybieranej pozy i maski, upokarzała go w głębi duszy i dogryzała mu boleśnie.
Nie śmiał się otwarcie przyznać, że jest niezdatnym do niczego i że ten powszedni chleb, na który obiecywał zapracować dla siebie i rodziny, nie wystarczyłby nawet na przeżywienie ich przez jedną dobę; żyli przecież przeszło od pół roku tylko z tego, co uzyskali, wyprzedając dawne zabytki, kosztowniejsze meble, obrazy, dzieła sztuki, nawet garderobę.
Z po za mgły każdego dnia jutrzejszego, coraz wyraźniej wysuwało się widmo niedostatku i nędzy.
Tej ostateczności przeląkł się, więc postanowił uczynić krok heroiczny w  swojem przekonaniu.