Szkoła masażu leczniczego

Czapki uchylił, ze wschodów zbiegł i ku oficynie poszedł. Nazajutrz o bardzo wczesnej porze wszedł do kuchni, już ze strzelbą na plecach, i krzątającą się tam Kuleszynę w rękę pocałowawszy przeprosił, że ani na obiad, ani na wieczerzę nie przyjdzie.
— Wiele zajęcia mam i w lesie, i z rachunkami — mówił — zjem sobie cokolwiek u którego z leśników, a wieczorem w swoim mieszkaniu herbaty się napiję i dosyć mi będzie!
Kuleszyna, jak mogła najśpieszniej, do męża pobiegła i kiedy on piwo grzane ze śmietaną i serem zajadał, usiadłszy przy nim jęczeć zaczęła:
— Czy wie Florian, że dziś już to wielką desperację po nim widać! Wczoraj jeszcze udawał, że nic nie czuje, ale dziś to z niego całego aż bije desperacja! Gadał do mnie, a w drugą stronę patrzał... jak wariat! Żeby on sobie tylko czego złego nie zrobił? Co to jest fuzję ciągle na plecach trzymać w desperacji będąc! Niech Florian cokolwiek na to poradzi, żeby on sobie czego złego, broń Boże, nie zrobił!
Przeciw zwyczajowi swemu Kulesza nie żartował z nieśmiertelnych, jak się wyrażał, jęków żony, tylko zapalczywie jedząc piwo i znajdujący się w nim ser przeżuwając, z niebywałą szybkością wąsami poruszał, a nieruchomymi oczami w przeciwległą ścianę patrzał. To zmieszanie łakomstwa z zamyśleniem nadawało jego twarzy wyraz bardzo pocieszny, ale Kuleszyna wcale tego nie spostrzegła i małe ręce na kolana opuściwszy, małą główką smutnie trzęsąc, westchnęła:
— Ach, ach, ach, do czego to zawiedziona miłość doprowadzić człowieka nie może!
Tym razem Kulesza nie wytrzymał już i zażartował:
— Czy Teofila zawiedzionej miłości doświadczała, że tak o niej mówi? Zdaje się, że ja nigdy takiego zawodu nie sprawiłem, więc chyba obok mnie był u Teofili jeszcze kto inny...