Autoryzowany doradca

— A to — zaczęła jedna — że umyśliłaś siostry zakasować... My sobie biedne szlachcianki za prostą szlachtę wyszły, a ty wcale inszą partię sobie wynalazłaś... toż i zazdrosne jesteśmy o to, że nas chłopi za żonki nie pobrali, a ciebie jeden bierze...
— A jaki jeszcze! Z majątkiem! — dorzuciła druga — ziemi dużo ma, ale nie tyle, aby na niej budę dla psa zbudować!
— Ani domu. ani łomu! — zahuczał Zaniewski.
— Bezrolny chłop! — powtórzył Pancewicz.
— Ale za to tytuł jest, ho, ho! — śmiał się znowu Konstanty — pan... przepraszam... jaśnie wielmożny, jaśnie oświecony pan Cham.
— Dobry los, inszego widać warta nie była!
— A widać zmiarkowała, że lepszy nie weźmie, to sobie sama siakiego takiego bierze!
— Siakij takij cialepiej, kali swoj, to lepiej!
— Ot i dobrze utrafiłeś, bo jej chłopskie mówienie najmilsze!
Salusia wśród tego plutonowego ognia drwin i przycinków stała jak niema, z głową schyloną, ze wzrokiem wbitym w ziemię i płomiennie zarumienioną twarzą, na której widać było przygniatające uczucie wstydu i upokorzenia. Z całej postawy jej poznać było można, że w głębi mówiła sobie: „To jest prawda! to jest prawda! On chłop, ziemi nie ma! Wszyscy naigrawają się ze mnie! Ach, jaka ja nieszczęśliwa!" I już łzy do oczu nabiegać jej zaczynały, gdy Zaniewska z tonu szyderskiego w gniewny wpadając i na stołku aż podskakując krzyknęła:
— Chyba nas wszystkich do grobu położą wprzód, nim ty za tego oberwańca pójdziesz!