Taśmy firanowe

wysokich butach, a kożuch ma na sobie; od razu poznał, że taki musi do urzędu należeć, bo miał kaszkiet z czerwonym lampasem i u spodni z boku wypustkę takąż. Ano, powiada mu, kto go tu przysłał i po co; trafił od razu na Łapalskiego.
— Musi ta przekupka szczęśliwą ma rękę, kiej mi się tak darzy — powiada sobie Matus.
O, ten Łapalski był kuty, ogromnie obrotny w rozumie i języku!
— Czekajcie, gospodarzu — mówi — jakby tu tylko w mieście było co takiego, to już moja rzecz... Spod ziemi wykopiewa dziada i chłopaka, będziecie o nich mieli wszystko jasno jak na dłoni. Pójdźwa na miasto!
Porwał się on policjant z ławy, leci przodem, a za nim Matus raźno dogania i mówi:
— Może by się pan policjant czego napili? Łapalski nie był od tego. Prowadzi Beldonkowego
stryka do porządnego sklepu, co tam tylko same urzędniki pijały; tak im zaraz postawili czyściutkie szkło i dali gorzałki, nie takiej prościuchy, jeno z kroplami — gorycz okrutna, aż gębę na drugą stronę wykrzywiło. Położyli im parę słodziutkich rodzynków, żeby im się po tej goryczy wydało, że co słodkiego pili. Wychodzą na rynek, Łapalski, co kogo spotka, zaraz z nim: ,,Szur-szur"; kto go ta wie, o czym szwargotał, dosyć na tym, że nareszcie powiada:
— Pójdziecie ze mną na Mirów; jak tu są jeszcze w mieście te ptaszki, zamkniewa ich zaraz w kozie... Oho, u Skubały bywają różne dziady, wiem ja, wiem! Dawno bym go ubrał, żeby nie święte miejsce jego przy klasztorze.
Przyszli do Skubały. Tak ten policjant chciał Matusowi pokazać moc swoją i od razu na dziada z góry:
— Śpiewaj mi prawdę — mówi — był tu siwy dziad z chłopcem czy nie? Jak nie powiesz, wezmę zaraz do kancelarii do protokółu!...
Ale Skubała się na to jeno roześmiał i powiada:
— Oj, Łapalski, Łapalski! Nie głupi z ciebie faja? Mnie myślisz magistratem straszyć... Ja i do powiatu