Druk dokumentów

X
 
Wyszli i idą po chłodzie.
— Musiewa na noc dociągnąć do Kosowa — powiada Florek.
Kiedy weszli do lasa, dziad zaczyna śpiewać na cały głos, jeno się rozlegało. Chłopak w tym czasie sobie myślał, co też takiego mogło być w tej torbie, którą mu Florek włożył na plecy; juści nie było w niej chleba ani nic do jedzenia, jeno jakieś twarde rzeczy, ciężary czy coś, bo chrobotało jak kamienie. Minęli las, patrzą — nowiska przed nimi: gdzieniegdzie obsiane toto grochem, a drugie kartoflami, precz nieosobliwy urodzaj na zagonie.
Dopiero Florek się zatrzymuje, przystanął, popatrzy na okolicę i mówi do chłopaka:
— Zdejmij no ze siebie torbę, co ją masz na sobie, i poszukaj w niej motyki, będzie tam taka...
Chłopiec zdjął, rozłożył na ziemi, szuka, a tu w torbie przeróżne rupieci; patrzy — żelazny warzniczek , takoż ryneczka na trzech nogach, to znowu łyżka blaszana, podkowa stara, lonik od wozu, wędzidło, kółka jakieś. Już teraz Beldonek sobie pomiarkował, bez co ta torba była taka ciężka, że powrózek od niej aż, mu ramię odparzył. Ano, znalazł tu i motykę, tyla była bez żadnego motyczyska — samo to, co żelazne. Florek bierze to do ręki i zakłada na onym kosturze, co był nań i jeża od psów wsadzał. Jak porządnie motykę oprawił, tak znowu rzecze:
— Słuchaj no, ja tu siądę pod lasem, będę nabożnie śpiewał pieśń jedną taką do cudownego obrazu w Tursku, a ty mi poleć w tamte kartofle i ukop dobrze, tyle, żebyśmy oba na wieczerzę mieli. Przychyl się cały, jak będziesz kopał — małyś, to cię z daleka nie dojrzą... Ale daj baczenie na to, co ja będę śpiewał, i jak