Siatka leśna

Ani się spostrzegli, jak wypadło ogromne psisko, widno ich zwąchało z daleka; było jakieś żółte i całe w kudłach, rzucało się po drodze nikiej wiązka słomy. Beldonek aż struchlał, bo to niby pies, a może co gorszego; tak chłopak zaraz myk przed dziada, ale ten go kolanem dobrze pchnął i ze złością woła:
— Bodajeś ty spuchł! Czego się, psianogo, pchasz na mnie? Chcesz, żeby nas obu te bestie rozerwały na sztuki?... Dymaj naprzód, nie właź mi pod nogi!... One ta takiego śpika nie będą tykały.
Miał słuszność Florek, bo psy zleciały się wszystkie do jego kija, co go z tyłu wyciągnął za sobą jakby ogon i ciągle nim merdał a merdał. Co który pies dopadnie — łap zębcami za tego jeża, bo się dziadowskim jeżem nazywa taka pałka. Ale psom nie szło w smak to chwytanie; zaraz potem jeden narobił strasznego skowytu, tak się ciężko okaleczył — drugi oblizywał się tylko, widać mu było nie na rękę, że gryzł jeża; musiały im one gwoździe ciężko zaszkodzić w gębach, bo jedne bliżej, drugie dalej precz poprzystawały na drodze.
I tak się skończyło z psami w Pawłowicach; Florek poszedł dalej cały, ani go najmniejsza ślina nie doszła od tej psiej złości.

VIII

Tego dnia już się nie dowlekli do Jędrzejowa, nie bez to, żeby nie mogli, jeno Florek chciał przenocować w karczmie niedaleko od miasta.
— Po co ta koniecznie gonić za miastem? — mówił do chłopca — czy mnie to pieniądze korcą? Tać tu nocleg zawdy taniej wyniesie, a jak będą ludzie, to może być jeszcze zarobek.
Takuteńko było. Do karczmy się też naszło ludzi, bo to było przed świętem. Prosto z pola przyszli tam żniwiarze; kto miał, wypił, a drugi nie przyszedł dla picia, jeno sobie pogwarzył z ludźmi bez niczego, o czczej duszy. Lazły też i dziewuchy pośpiewujący; wiadome rzeczy, że kaj bab dużo, to tyla pełno gadania, bo każda chce swoje trzy grosze wścibić; no i