Rejsy żeglarskie

Siadł na gałęzi wysoko, wrzeszczy: „To, to, to, to — tak!" Jeno mu się pióra trzęsły w ogonie. Dopiero siemieniatki, co ostały u stryjny na podołku, jak zasłyszały to kogutowe wołanie, poczęły się drzeć wniebogłosy: „Kokoko — kowiaak!" i trzepotały się okrutnie. Tu je stryjna chce uładzić, łby do kolan przyciska,, żeby hałasu takiego nie było, a tu konie znowu ruszają i lecą przed siebie. Tak stryjna Matusowa łap za lejce, żeby się wóz kaj nie wywalił i nie było większej jeszcze zgłoby; dopiero te kokoszki myk z woza jedna za drugą i hajże do lasu, lecą bez upamiętania. Beldonek aż się za głowę złapał, czeka, co będzie z takiego utrapienia. Stryjna teraz w lament, desperacja straszna i pomstowanie — na konie, na koguta, na siemieniatki; precz przeklina a wrzeszczy:
— Matus, Matus!... trzymaj, łapaj te psiajuchy, bo się kaj zadzieją!...
Teraz to już Beldonek chciał z drzewa zawołać:
— Rety, co się dzieje!... Tać ja wam sam kokoszki połapię!...
Ale cóż, stryk zaraz przyleciał do woza z biczem w ręku; okrutnie był zły, tak zgadał, sklął ją, stryjnę, a od złości to koguta tak tarmosił pod pazuchą, co ptak aż ślepie na wierzch wywalił. Chłopakowi się odechciało złazić z drzewa, osobliwie, że uważał na strykowym biczu grube węzły — mogło od nich boleć gorzej niż od powroza we dwójkę złożonego. A jak stryk cisnął stryjnie na wóz tego koguta, to się aż zakurzyło od pierza. I konie się też na to zaraz ustatkowały, bo im stryk naklął jeszcze setniej, przywiązał lejce mocno, a potem poleciał w las za kokoszkami.
Beldonek sobie myślał:
— Jakbym ja im wlazł pod rękę, tobym jak amen w pacierzu oberwał sporo tym batem — stryk wyłoiłby mi skórę, a rękę mają strasznie ciętą i bat też niczego... Niech oni ta lepiej już jadą do miasta, a ja swoją drogą polecę do chałupy.
Tak sobie myślał, bo mu się już okrutnie cniło żyć