Opony Michelin

się związkiem małżeńskim z JW. Natalią Komarówną, córką JW. Honoraty i Stanisława Komarów, we wsi Kuryłowcach mieszkających, zawarłem z nią prawne i formalne zaręczyny ze wzajemnym i zgodnym przyrzeczeniem przyszłego małżeństwa. Lecz wkrótce zmieniłem zamiar i nie wiedząc o zachodzącej między mną a rodzoną jej siostrą JW. Delfina Komarówną przeszkodzie z powyższych zaręczyn wynikłej , w r. 1825 d. 26 października zawarłem z tąż JW. Delfina Komarówną małżeńskie śluby we wsi Kuryłowcach, do Wierzbowieckiej parafii należącej. Tych ślubów, ile w przeciwność praw świętego Kościoła naszego zawartych, Bóg nie błogosławił; mniemana żona moja, jakkolwiek w prawnym małżeństwie innej osobie mogłaby zapewnić pomyślność, w mój dom jednak szczęścia nie wniosła, przebywając najczęściej za granicą, uchylając się od wspólnego ze mną mieszkania, w krótkich zaś tego mieszkania przerwach nie uszczęśliwiła mnie potomstwem, tym istnym celem małżeństwa, tą jedyną pociechą małżonków i tą rodziców nadzieją, od urodzenia się (sic!) w swoich dzieciach... Wszystko wynikło niezawodnie z braku zezwolenia i błogosławieństwa boskiego, które prawym tylko towarzyszy małżeństwom, i przekonało mnie na koniec, że związek mój nie jest ważnym i do godności sakramentu podniesionym nie został. Nieważność tę, jak objaśniłem się później, stanowi prawna przeszkoda, nazywająca się w prawie kanonicznym im-pedimentum puhlicae honestatis, to jest, moje powinowactwo duchowe, pochodzące z owych poprzednich zaręczyn z rodzoną siostrą teraźniejszej mniemanej mojej żony JW. Natalią Komarówną zawartych."
Kto zna drogi, którymi chodzić potrzeba, żeby nareszcie dopłynąć do portu, ten wie dobrze, iż przy niejakiej energii, ledwie po latach kilku zdobyć można unieważnienie związku, rzekomo nielegalnego. Najprzód jednak wypadało odszukać żonę i doręczyć jej owe zarzuty, motywa, na których mąż opierał żądanie rozwodu. Wiemy, że pani Delfina stale mieszkała za granicą, więc przez pośrednictwo właściwego poselstwa akt jej ów doręczono. Upłynęło pół roku, nim odpowiedź wysłana tą drogą wróciła do Kamieńca, potem nastąpiło wyszukanie adwokata, który by na miejscu bronił jej czci zagrożonej. Choć więc hr. Mieczysław groził, że inne dosadniejsze dowody dla poparcia sprawy przytoczy, ale się na groźbie skończyło. Rzecz zamknięto w granicach owych zmyślonych zaręczyn. Szło z kolei o świadków. Po stronie kobiety stanęło kilku słusznych ziemian, reprezentantów szlachty