Meble tapicerowane producent

— Szczęśliwy...
Po chwili zapytano głośniej:
— Któż więc ci przeszkadza, kapitanie?
— Opiekun.
— Jakiś wuj, stryj, nieboszczyka ojca przyjaciel?
— Dziadek.
— Dziadek... — zadziwił się książę i ręką machnął lekceważąco.
Ale zaraz zamilknął i niecierpliwym ruchem dym rozgarnął. Z poza dymu ukazała się twarz surowo namarszczona.
— To sprawa poważna, kapitanie!... Znam tego dziadka. Stary konfederat, niegdyś Stanisława Leszczyńskiego stronnik. Ze sto lat mieć już musi. Rzymianin, mąż Plutarchowy, stoik. Sztuka zadzierżysta i zajadła. Znam go. Ten staruch wnuczki za mąż nie wyda. Gdyby syna miał, nie ożeniłby go. Wszystkim Polakom i wszystkim Polkom ślubów-by zabronił...
— On, generale, nie zabrania. On czyni to tylko zależnern...
— Wiem. Zależnem od chimery — od pięknej zresztą chimery, za którą wszyscy gonimy — nie zawsze nawet w jej pochwycenie wierząc...
Książę znów w dymie zatonął, jakby i siebie i myśli swoje chciał uczynić niewidzialnemi.
Po chwili podjął niecierpliwie:
— Jeśli spodziewasz się, kapitanie, że ja ową przeszkodę usunę, to...
— To nadziejom swym daję podstawę granitową! Ty jeden, mości książę, jesteś do tego powołany. Ty jeden masz moc zdziałania cudu. Ty jeden!